Gaat die kinderwens nog weg? - Zwangerschapsforum

Hoi!
Een beetje moedergevoel struggles hier.
Ik ben een super dankbare en gelukkige mama van 2 schatten van kinderen, 1 van 4 en 1 van 8 maanden.
Na de heftige bevalling van onze 1e riepen mijn man en ik beide dat we dit nooit weer wilden en het er bij 1 bleef door de traumatische ervaring, dit is lang zo geweest maar na 2 jaar begon het te kriebelen voor een 2e. Helaas wou dat niet lukken en werd ik gelukkig zwanger na 2 jaar, ons zoontje is dmv een prachtige keizersnede 8 maand geleden geboren. Zo lang uitgekeken naar deze zwangerschap en toen kwam er corona, de zwangerschap werd heel anders, niet samen naar controles en bepaalde echo's en bijna geen kraam bezoek, zo uitgekeken naar mijn kraamtijd maar mijn man werd na de geboorte keihard getroffen door een heftige burn out. Wat is alles anders gelopen dan gehoopt, gelukkig is mijn man hersteld maar helaas heb ik veel verdriet dat deze zwangerschap en kraam periode zo'n grijze periode is geworden, nooit kan ik het meer over doen.
Na de keizersnede zei ik al gauw dat ik wel een 3e wou ooit, dit was zo'n mooie ervaring en de kindjes zijn zo prachtig. Maar mijn man was gelijk heel duidelijk, geen 3e, nu niet en straks ook niet.
Hij vind dat we daardoor te weinig tijd hebben voor onze eigen dingen en vind dit druk genoeg, daarnaast zouden er kinderen bij mekaar op de kamer moeten slapen, hij zou zich zelfs wel willen steriliseren zo zeker is hij ervan maar doet het toch niet.
Ik vind dit lastig, onze zoon is nu nog zo klein maar dat heftige verlangen van een 3e is zo enorm aanwezig. Ik vind het moeilijk dat hij gelijk nee zegt terwijl we nu nog volop in de baby tijd zitten met gebroken nachten etc. En hij net hersteld is van een zware periode.
Wel geeft hij aan dat mocht er per ongeluk ooit een zwangerschap ontstaan dat we het nooit weg zullen laten halen.
Ik zou nooit iets achter zijn rug om doen, ik mag altijd mijn gevoel uitspreken en tref het daar enorm mee maar vind het moeilijk om me erbij neer te leggen, het is nu nog zo kort geleden maar ik zou het graag nog 1x mee maken, nog 1 kleintje erbij.
Hebben jullie tips? Ik ben 37 nu, ik vind dit leeftijd verschil van 4 jaar perfect en zou zeker nu niet al weer willen gaan voor een 3e.
En nogmaals ik ben zo dankbaar voor deze 2 gezonde kindjes en een geweldige lieve man maar dat verlangende gevoel zou ik ook liever niet hebben maar het is er gewoon en ik weet niet hoe ik dit weg kan krijgen.

Hier een beetje een vergelijkbaar verhaal we zijn al 28 rondes bezig voor een 3de bij de 1ste 2 heeft het ook langer geduurd en ik heb het idee dat de wens bij mij ook groter is dan bij mijn man. Ik zou er een medisch traject voor over hebben maar mijn man zegt het komt vanzelf wel want onze 2 kindjes zijn er ook spontaan gekomen. Maar met hulp kan het zoveel sneller gaan denk ik dan 

Wat gebruik je dan nu voor anticonceptie?

Ik begrijp niet helemaal waarom je er zoveel druk op legt terwijl je man net uit een heftige burnout komt. Dat heeft hij niet voor niets gekregen. Het belangrijkste is dat dit nu goed blijft gaan en hij gezond blijft. Soms wil je dingen heel graag meteen en nu, maar kan het gewoon niet. Hoe verdrietig ook maar het alternatief is dat je man misschien weer terugvalt met alle gevolgen van dien. Het zou mij in elk geval zeer onverstandig lijken en vind dat je man goede punten heeft. Probeer te genieten van wat jullie samen wel hebben opgebouwd, ondanks de heftige tijden.