Nu nog even over de HORMONEN......
Wat een vreselijke dingen zijn dat toch zeg!
Ik heb me vorige week in kunnen houden tot we de supermarkt uit waren en ben me toch gaan janken...en waarom? geen idee, kwam ineens over me heen dat gevoel en het was niet te stoppen.
Ik heb een paar dagen later ook flink hardop lopen mopperen in de supermarkt. waardeloze zaak hoor, zijn ze open tot 21 uur, zijn de aardappelen en de paprika's op!!! Ja kom zeg, wat een ballentent en dat heb ik dus ook hardop gezegd in de winkel. Een meneer die langs liep moest er hartelijk om lachen en op dat moment kan ook niets me schelen.
Achteraf denk ik, waar heb ik me toch zo druk om gemaakt?
En dan thuis weer janken omdat ik me zo'n rotmens voel en zo lelijk doe

en dan nog een begrijpende en troostende vriend hebben die dan zo lief is...gggrrr....daar kun je dan ook niet boos op worden.
Heb ook me net kunnen beheersen om de reep chocolade die ik ineens moest hebben tijdens het boodschappen doen niet uit de handen van de kassiëre te trekken nadat hij hem had aangeslagen. Wilde er meteen mijn tanden inzetten maar kon gelukkig wachten totdat ik betaald had.
Dus zo gaat het hier ook, hoort erbij en het gaat hopelijk ook ooit weer over!!!