Ik weet wat Froop bedoeld hoor, maar ergens zie ik wel wat leuks in dat bevallen.
Ik kijk er ergens zelfs een beetje naar uit (Ben vast nie goed bij mijn hoofd ook hoor haha) omdat het allemaal zo nieuw is en spannend, het hoeft niet angstig te zijn.
Probeer op jezelf te gaan vertrouwen!!
Probeer je aandacht zoveel mogelijk op je kindje te vestigen, je afvragen hoe hij/zij eruit ziet, op wie zou zij of hij het meest lijken? Probeer nu al een band met je kleintje te ontwikkelen.
Ik loop deze laatste dagen constant tegen mijn buik te praten en haar zowat te troosten van: "Het komt zo meteen allemaal goed, maak je maar niet druk.. We kunnen dit!!" Haha onzin natuurlijk, mijn manier om mezelf alvast aan hart onder de riem te steken,
maar het werkt wel, wordt er rustig van..
En ik heb de laatste tijd al gehoord over bevallingen die heel rustig en sereen verliepen, als muziek je helpt, of kaarslicht of een bepaalde geur je rustig maakt,
maak er dan zeker gebruik van!!
En ook degene die bij je bevalling is kan een grote steun zijn. Neem zeker niemand mee die je nerveus zou kunnen maken.
Je kunt ook altijd op zoek naar een Doula??
Een vriendin van me is pas bevallen en ze zei me tot mijn grote verbazing dat ze tegen de tijd dat ze in het ziekenhuis aankwam ze al 9 centimeter had!!! En dat de pijn zelfs meeviel!! (Terwijl ze er doodsbang voor was, is het zelfs gelukt zonder ruggeprik)
2u later is ze bevallen!!!
Dus zo kan het ook!
Liefs Olivia