Hoi Dames, leuk om te lezen dat er zovelen ook bezig zijn te hopen op een wondertje. Mijn man en ik zijn vanaf dit jaar eigenlijk echt goed begonnen aan onze kinderwens. Dit wordt voor ons dus ons 1e kindje. Ik heb een jaar de tijd genomen om te ontpillen en om mijn cyclus te leren kennen en ook om aan het idee te wennen om er nu echt voor te gaan. Inmiddels ben ik dus begonnen met foliumzuur, en heb een (bewustere) gezondere levensstijl aangenomen (niet dat het nou zo'n ramp was, maar kan natuurlijk altijd beter

).
Met een miskraam ben ik zelf dus niet bekend. Maar mijn schoonbroer en zijn vriendin hebben 4 jaar geleden wel 2 dagen voor de bevalling hun voldragen kindje verloren

en het jaar erop met 16 weken weer een miskraam gekregen

Dus we hebben wel het nodige leed gekend. Vind het soms ook wel moeilijk nu om met hen om te gaan op dit gebied, aangezien we weten dat het er bij hun waarschijnlijk niet meer van gaat komen (is te pijnlijk), maar onze wens en verlangen wel nog heel erg groot is. Klinkt misschien stom, maar als ik zwanger zou zijn, en alles gaat goed bij ons, dan zou ik me bijna schuldig gaan voelen tegenover mijn schoonbroer en zijn vriendin. Echt zo oneerlijk is het toch he!
Maar ja, je moet het leed van een ander natuurlijk ook niet te veel laten overschaduwen in je eigen leven natuurlijk. Sommige mensen is het helaas blijkbaar niet gegund, al wens ik dat echt niemand toe!
Ik hoop voor iedereen dat de kans op een wondertje bestaat, en natuurlijk het liefste zo snel mogelijk! Voor ons is het in elk geval weer spannend, over ongeveer 10 dagen weten we of het deze ronde raak is voor ons (want dan zou ik echt ruim overtijd zijn!). Moeten maar niet teveel op vast pinnen (zou wel bizar zijn natuurlijk direct de 2e ronde al he), maar altijd positief blijven denken natuurlijk